column van ouders

Vanaf nu kunt u met enige regelmaat iets lezen uit de dagelijkse beslommeringen van moeders.

Gewoon alledaagse dingen, die meestal heel herkenbaar zijn.

Natuurlijk mag u ook reageren via de mail:

j.j.klein-seine@hetkennisweb.nl

Veel leesplezier met het lezen van de column.


Diploma-zwemmen

 

Onze jongste zoon heeft sinds hij op het internaat zit zwemles. Hij vindt het dan ook erg leuk. Soms te leuk, want hij doet het samen met zijn groepsgenootjes. En dan moet je na één baantje wel je bevindingen en belevingen delen met je vriendjes en vriendinnetjes. We hadden al een keertje afgesproken dat hij net als zijn zus een cadeautje zou krijgen als hij zijn diploma zou halen. Hij mocht binnen het redelijke zelf iets uitzoeken. Dat uitzoeken ging heel vlot, alleen het papiertje om te mogen diplomazwemmen niet. Nu moet je voor het A-diploma 5 badjes doorlopen. Tijdens de zwemles loopt de badjuf/meester rond met een elektronisch kastje waar de voortgang per kind genoteerd wordt. Dit kunnen we als ouders met het wachtwoord van je eigen kind op internet volgen. Een heel mooi systeem. Door middel van smileys, een rode smiley betekend: nog even oefenen, een blauwe smiley: bijna voldoende en de gele smiley betekend zeer goed. Per badje moet je een aantal vaardigheden leren. Heb je voor al die vaardigheden een gele smiley dan mag je door naar het volgende badje. Dat doorgaan naar het volgende badje is dan ook een wedstrijdje onder de kinderen. Maar als een onderdeeltje even niet lukt, dan schiet de stress bij het kind omhoog. Zo ook bij ons kind. Het gat duiken bleek niet zo makkelijk te zijn. Na gevraagd te hebben in het zwembad hoe dit opgelost kon worden, misschien met een privézwemles? Nee dus, daar doen ze niet aan. Dan moet je als ouder meer met je kind oefenen. Dit leverde dus wel wat problemen op aan boord. Want dat oefenen kan dus niet gewoon overboord. Daar moet je wel voor naar het zwembad. En manlief heeft hier een grote hekel aan. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik ook geen fan van een zwembad ben. Overboord zwemmen vind ik veel fijner. Maar toch, het zou wel handig zijn als diploma A gehaald zou worden voor de zomervakantie. Dus wij op naar het zwembad, na grondig de criteria van het gatduiken gelezen en gestampt te hebben. Helaas voor ons was het een zwembad met glijbanen en golven en veel meer interessante dingen dan het oefenen van het gatduiken. Probleem!! Maar met een beetje “slechte opvoedkunde” was daar ook een oplossing voor gevonden. Eerst 3 goede duiken en dan 3x van de glijbaan. Vervolgens moest de zeester (voor de leken onder ons, ook ik dus. Dit betekend op je buik, gezicht in het water, afzetten met de voeten, 5 seconden uitdrijven, dan armen en benen wijd en dan 5 seconden blijven liggen/drijven, uiteraard met het gezicht in het water) ook nog even geoefend worden. En de borstcrawl kon ook wel een paar keer geoefend worden. Kortom het hele programma hebben we afgewerkt. Zoonlief had er behoorlijk de ….. in en manlief zei: Ik heb maar 1 diploma en toen leerde we dat soort dingen niet, dus jij moet het hem maar leren! En die ging heerlijk in een band liggen kijken hoe ik aan het worstelen was. Grrrr! Maar dankzij de “slechte opvoedkunde” ging het redelijk werken. Hij wilde toch wel erg graag van die leuke glijbanen af. Maar ja, gat duiken is toch moeilijk. En als een Duitse badjuffrouw ook nog gaat vertellen hoe je het moet doen, dan heb je er als 6 jarige helemaal geen zin meer in. Nou, toen de oplossing. Ik heb pappa met zijn benen wijd op 3 meter afstand gezet, ik met mijn voet en zijn zwembandje tussen mijn tenen op 4 meter afstand en gezegd dat hij met het zwembandje naar boven moest komen. Nou, dat vond hij erg leuk om te doen. En viola, meneer had door hoe het moest. Wij blij en konden even later eindelijk uit dat zwembad. Maar de kers op de taart kwam de dinsdag erop. Aan de telefoon met pappa vertelde zoonlief: “Ik mag over 2 weken afzwemmen voor mijn A-diploma. Pappa, nu kan je gelijk mijn cadeautje geven als ik aan boord kom!”

mei/juni 2001


WATERPOKKEN:


Column geschreven door F.H. Kranenburg-de Wagt


Met een muziekje van Ilse de Lange op de achtergrond begin ik mijn column. Maar het blijft minstens 10 minuten blanco, ik wil heel veel vertellen maar weet niet waar te beginnen. Laatste dag van de vakantie dan maar. D komt lekker de zondag ochtend nog even bij me liggen. Een aai over zijn bol resulteert in een vraagteken, wat heb je daar, een pukkeltje? Ja zegt hij op mijn vinger ook al een. Nog gaat bij mij geen belletje rinkelen. Heerlijk gespeeld de hele dag, af en toe komt hij zijn vinger even laten zien, “kijk mama hij wordt steeds groter”. Als we 's avonds op internaat om gaan kleden om naar bed te gaan, blijken ze als paddenstoel opgekomen te zijn. Hé kijk hier is er ook een en daar en daar en daar. Uitslag misschien, verkeert gegeten? De waterwratten van zijn zus gekregen, want daar is in de vakantie de laatste kapot gegaan. En die zijn erg besmettelijk en blijven ongeveer een jaar of twee op de lichaam. Met de leiding overlegd, die weet het zo gauw ook even niet. Nou ja ga maar lekker slapen. Maandag aan boord eerst het internet maar eens opstarten en op onderzoek uit. En knappe ik, dokter op afstand heb besloten dat het waterpokken zijn. Dus maar even op internaat melden, moet ik D nu ophalen. Na wat telefoontjes blijkt, hij mag morgen weer naar school, want die moest op zijn beurt de tijd krijgen om ouders in te lichten. Tevens wordt er gemeld dat M ook dezelfde pukkeltjes heeft en dus vast ook waterpokken heeft. De leiding op het internaat heeft mij de hele dag op de hoogte gehouden van het wel en wee van de pokkepokken. En zegt dat D zich niet zo lekker voelt. Moet ik hem komen halen, ik kan er voor de sluis van Weurt nog af. Anders wordt het Lobith, en wij zijn niet zo snel dus dat duurt nog wel even. Ach nee het zal morgen wel over zijn. De incubatie tijd is twee tot drie weken, en ik heb nog een meisje van 4 aan boord, wanneer zal zij het krijgen, of zal ze het niet krijgen. Besmetting is, vanaf één dag voor dat je de pokken gaat zien tot dat alle pukkeltjes zijn ingedroogd, mogelijk. Het begint hoe langer hoe meer op een bijsluiter van waterpokken te lijken in plaats van een column, maar ja je schrijft over de dingen die je bezig houden. Wat me ook bezig houdt is de open dag die georganiseerd moet worden voor 15 juni, de roef en het gangboord erom heen moet gewaterproefd en gelakt. T moet elke dag les krijgen en aangezien die versneld door het pakket heen gaat doen we ongeveer 10 opdrachten per dag, en daar moet je ook nog een verslagje van schrijven, de opdrachten worden ingescand en doorgestuurd. De p.r. werkzaamheden voor de E.L.V. lopen ook gewoon door. En als knal op de vuurpijl twee weken na het uitbreken van de eerste waterpok heeft T nu ook waterpokken. Dus tussen het schuren en verven door, talk op haar huid smeren, en af en toe een DVDtje wisselen. En knuffelen, vooral veel knuffelen. Tevens hebben we ook weer een lekker druk programma, vrijdag een groeps optreden van mijn oudste dochter, zaterdag voetballen met aqua kids, en een vergadering van de E.L.V. Maandag schoolreisje voor de kinderen, en wij gaan zeilen met mijn schoonzus, wel drie dagen. wat een straf. Donderdag gaat mijn man met twee familie leden naar Rock am Ring in Nürburgring, en ik ga zondag met een vriendin en 6 kinderen naar de penny fan show in Amsterdam. En dan maandag weer naar boord. Wat het voetballen betreft, hebben ze me toch gevraagd bij de mannen te komen keepen. En ik zei de gek heb toegestemd. Maar ja slechter dan vorig jaar kan het toch niet worden. Ik zie mezelf al met bal en al het doel invliegen, heren doen jullie een beetje voorzichtig.

 

 

April 2011

 

De vliegende mamma's

 

Sinds een paar maanden varen wij op Basel. In 10 dagen een retour Rotterdam/Antwerpen naar Basel.

Leuk en mooi Basel. Gezond ook die berglucht. Alleen is het wel een eind van de kinderen vandaan. Grrrr.

Maar als moeder neem je ook deze hindernis. Nu is het zo dat we elke 3 weken een weekend in Basel zijn. En dat is dan met de auto 8 uur heen en 8 uur terug op vrijdag en zondag opnieuw. De kinderen hadden al gauw besloten dat ze dat niet leuk vinden. En 5 minuten later gaf ik ze groot gelijk.

Dan is het leve het internet. Ik ben gelijk de MB's gaan opmaken met surfen. Op zoek naar goede "betaalbare" alternatieven voor de auto.

Zo kwam ik op vliegen. Mijn man vroeg heel lief of ik misschien de staatsloterij gewonnen had. Nee, dus!  Maar vliegen blijkt niet zo duur te zijn, als je een paar dagen vooruit kan boeken. In ons geval wist ik het al een paar maanden vooruit. En de auto word er ook niet goedkoper op. Nu blijkt vliegen goedkoper te zijn dan rijden. Met dit argument was manlief gelijk om. Zolang ik dan niet de See Buy Fly winkels leeg zou kopen.

Vanaf dat moment had ik besloten om niet meer met de auto op en neer te gaan. Na het vluchtschema goed bekeken te hebben, kwam die ook goed uit. ‘s Ochtend een vlucht naar Amsterdam. Een beetje vroeg, maar ja. 's Middag om kwart voor 6 de terugvlucht naar Basel.

Alleen moest ik het probleem tussen Schiphol en internaat oplossen. En daar is het internet ook weer een geweldige oplossing voor. De trein zou een goed alternatief te zijn, ware het niet dat ik te weinig tijd heb om weer terug op Schiphol te komen.  Maar mijn oog viel op een autoverhuurmaatschappij die je het gevoel van een VIP geeft. Aankomen op het vliegveld, naar de Schiphol-balie lopen en daar staat iemand met een bordje met je naam erop. Jouw naam!! Dat ik dat nog een keer mag meemaken. Nu verwacht je dan ook een limousine .... Helaas, ik huur altijd het kleinste autootje. Maar toch, op zo'n moment waan ik me een filmster. Heerlijk .....

Uit school is het altijd haasten, want het vliegtuig wacht niet. Maar elke keer ben ik ruim op tijd om nog even met de kinderen vliegtuigen te kijken.

's Avond zijn we om half 8 weer dan weer aan boord.

Na mijn vliegervaringen zijn nu ook medemoeders aangestoken door te gaan vliegen vanaf Basel.

We vliegen nu ook soms  gezellig samen en dat is de kers op de taart. Maar ook maken we het elkaar makkelijk door elkaars kinderen mee te nemen.

Zie hier de vliegende mamma's

 

 

maart 2011

 

OVERBLIJVEN:

Column geschreven door F.H. Kranenburg-de Wagt.

 

 In het binnenvaart magazine van februari 2011 staat een gedicht van "de kijk van Kruijt" Op het ankeren na is dat gedicht ook op mij van toepassing. Helaas kon ik afgelopen weekend niet het land doorkruisen om mijn kinderen op te halen. Daarvoor had ik dan zeven uur in de auto moeten zitten, zoals mijn moeder zou zeggen, dat is kindje pesten. En daar heeft ze gelijk in. Toen ik vorig weekend aan mijn oudste dochter (8 jaar) zat te vertellen dat het zeer waarschijnlijk was dat onze volgende reis heel ver weg te halen was. Vroeg ze aan mij hoeveel uur dat dan rijden was. Na het gegeven antwoord kwam er een "poeh hé, dat wil ik niet hoor". Eh, blijf je dan liever op het Internaat dat weekend. Er kwam een bevestigend antwoord. En de vermelding dat ze dan toch wel een heel uur langer mocht opblijven.

 

Ik bel op de D-dagen ( dinsdag en donderdag) naar het internaat om te vragen hoe het gaat, als ik geluk heb krijg ik mijn kinderen aan de telefoon, want mijn zoon (6 jaar) vind alle knopjes altijd heel interessant vooral die ene, die resulteert in het feit dat de telefoon niet veel later weer gaat rinkelen. Afijn als ik ze dan toch aan de lijn krijg hebben ze meestal geen tijd voor je, want dan zijn ze aan het spelen, maar niet bellen is geen optie.

 

Op donderdag belde ik weer, en kreeg mijn dochter aan de lijn, ze kwam net terug van het turnen, en ze moest eigenlijk heel nodig naar de w.c. en weg was ze weer. Nog even met de leiding gesproken over wat ze gaan doen van het weekend, dat is een druk programma, veld museum en/of strand en zondag naar de kerk. Ze hoeven zich niet te vervelen.

 

Ondertussen in het vrijdag en het voelt heel raar dat je niet in de auto stapt om ze op te halen, je gedachten worden er door beheerst, terwijl die twee op internaat het veel te druk hebben met spelen en nog naar school gaan. Ik begrijp ze wel hoor, ik kan me herinneren dat mijn ouders mij het eerste weekend niet op mochten halen, want er werd een kindje gedoopt in de kerk en dat wilde ik toch niet missen. Ook herinner ik me een vrijdag dat mijn ouders op de stoep stonden en zonder mij weer vertrokken, want je dacht toch zeker niet dat ik mee ging. Nee, want er bleven nog andere vriendinnetjes. Nu is dat anders, in de twee en half jaar dat wij onze kinderen op dit internaat hebben zitten, zijn zij ook de enige die een weekend overblijven, en dat al voor de tweede keer. Jeetje wat ben ik toch een slechte ouder (ahum) Wij wisten van te voren dat we onze kinderen in sommige weekenden moesten laten overblijven, dat dit bij dit internaat kan is dan ook een grote reden geweest onze kinderen hier te plaatsen. Natuurlijk doe je het niet voor je lol, maar dat ze het goed hebben is zeker.

 

Ik ben nu al aan het plannen en lijstjes aan het maken voor als ik volgend weekend mijn kinderen ga halen. Ook voor andere dingen moeten lijstjes gemaakt worden. Hier even langs, daar even langs, hond mee voor bloedproef en pilletjes voor ontwormen. Boodschappen halen misschien nog filters meenemen. Een tijdje geleden moest ik vanuit Frankrijk eerst naar Terneuzen om een LOVK krat terug te brengen en een nieuwe mee te nemen. Dan langs de Volkerak sluizen om daar iemand af te zetten. Vervolgens in Dordrecht onderdelen van de autokraan ophalen en in Krimpen spullen voor de motor halen. Toen kon ik eindelijk naar internaat rijden. Gauw het door de kinderen zelf uitgekozen dekbedovertrek afhalen, tassen inpakken, koffie drinken. En oja ik moet ook nog eten, dus gauw bij oma langs voor een boterham en de post niet vergeten. De jongste (4 jaar) vind het allemaal de normaalste zaak van de wereld. Als we dan eindelijk aan de terugweg beginnen, valt de avond, nog ff tanken en karren maar, om 23:00 uur aan boord. Ik was moe, gek he.

 

Waarschijnlijk word komend weekend ook zo hectisch want als je al drie weken niet thuis geweest bent dan heb je het nodige te doen. Waarom drie weken, hoor ik u zeggen, ze zijn toch maar één weekend overgebleven. Dat klopt maar vrijdag zijn ze aan boord gebracht door iemand die een weekje bij ons aan boord kwam varen. Dat was heel fijn, want zo kon ik de jongste dochter les geven zonder dat ik er bij elke sluis bij weg moest lopen. Want je geeft op die manier eigenlijk aan dat je onbeperkt weg kan lopen bij je werk, als mama dat mag, dan mag ik dat ook.

 

 Winterfabel

 

januari/februari 2011

 

 

Met al die sneeuw hebben we toch besloten om even te gaan genieten op de

lange latten. Dus aan boord alle wintersportspullen opgezocht en natuurlijk de kinderen ze laten passen. Die waren helemaal opgetogen.

De hele dag was het gesprek "ik kan al heel goed skiën" en "skiën gaat zo hoor, mamma" (en dan gaan ze schaatsend door de kamer).

Het lijkt wel of de toekomstige Olympisch kampioen hier aan boord woont.

Maar het is niet alleen skiën maar natuurlijk ook sleeën.

Dus de snowboots moeten ook mee. Nou groots dat onze zoon was.

Die waren wel erg mooi en zaten lekker. Ik was alleen maar blij dat hij ze  nog aan kon en geen nieuwe hoefde te kopen.

De wintersport was eindelijk aangebroken en bij aankomst moest er direct met de slee gespeeld worden. Dus dat was snowboots aan.

En daar kwam het PROBLEEM.

Zoonlief gilt gelijk: "Mam, die snowboots zijn veel te klein. Mijn tenen zitten klem en die doen PIJN. Die trek ik niet aan hoooooor !!!!". Toen heb ik geprobeerd uit te leggen dat ze 2 weken daarvoor nog erg lekker zaten. En dat tenen in die weken niet zo enorm hard groeien dat je laarsjes dan te klein zijn.

En dat (het irritatieniveau was na uren rijden toch al vrij hoog) op 1e kerstdag er geen winkels open zijn om nieuwe snowboots te kopen."

Zoonlief kon die laarzen aanhouden en gaan sleeën of hij bleef binnen. Gezelligheid ten top, maar opa was de reddende factor.

Opa zei: "jongen, als je naar buiten gaat in deze kou, dan krimpen je tenen. Dan passen je laarsjes ook weer. Geen probleem hoor. Kom maar mee!"

Dit hoorde ik tot mijn grote verbazing en lag in een deuk. Maar zowaar het klonk blijkbaar logisch in zijn oren en meneer ging met opa mee.

En ja hoor, het was inderdaad zoals opa had gezegd, na 4 stappen zaten de laarzen weer lekker.

En toen ging hij luidkeels zingend mee sleeën.

Toen we weer terug kwamen van de dolle sneeuwpret, liep meneer lachend te kletsen aan mijn hand. Maar vlakbij de deur begon hij: "mam, we moeten nu wel naar binnen rennen om mijn laarzen uit te trekken want binnen is het warm en dan groeien mijn voeten weer en dan doen mijn tenen weer pijn."

 

een moeder

 

 

 December 2010-Sinterklaas.

 

De sinterklaastijd is weer aangebroken.

Natuurlijk ook bij ons. De kinderen beginnen dankzij de speelgoedwinkelboeken al in september met roepen wat ze allemaal willen van Sinterklaas. De winkels zijn er trots op dat zij de ouders tot Sinterklaaswanhoop gedreven hebben.

Om alles in goed banen te lijden, mogen de kinderen in het boek hun voorletter zetten bij het cadeau naar keuze, zodat er niet allerlei verlanglijstjes rondslingeren en het op het einde de mist in gaat.

 

Maar nu hebben wij met de geboorte van de kids niet nagedacht, dat het voor de Sintgekte niet handig is om de namen met de zelfde voorletters te laten beginnen. Dom, dom, dom.

Deze stress voor sint betekent wel dat mam, 2 maanden voor de goedheiligman voet aan wal zet, al wenste dat hij voor goed in Spanje zou blijven.

 

En dan breekt de dag aan dat Sinterklaas aankomt in Nederland.

Kinderen zijn alleen nog maar aanspreekbaar in Sinttermen zoals schoentje zetten, wortels, liedjes zingen en natuurlijk cadeau!!!!

Het magische, zijn jullie lief geweest dit jaar is maar bijzaak.

En dan mag op zaterdagavond voor het eerst de schoen gezet worden.

De gezichtjes van de kinderen worden wit van spanning, want nu is pappa nog steeds aan het varen. Hoe weten de pieten nu, waar deze vreselijk lieve kindertjes nu zijn? En nog belangrijker hoe moet zwarte piet nou aan boord komen? Want wanneer gaan wij nu liggen?

 

PROBLEEM met hoofdletters.

Nu moet a la minuut een geloofwaardige oplossing gezocht worden,

want er wordt vannacht gewoon doorgevaren. Pap krijgt een ingeving.

"Kinderen" zei hij: "Sinterklaas is ook met zijn tijd meegegaan en heeft van de zomer een computercursus gedaan. Hij kan nu ook e-mailen. Ik zal straks als jullie op bed liggen een mailtje sturen om te zeggen waar wij zijn".

De kinderen zijn opgelucht. Maar er volgt een bedachtzame vraag: "hoe kan zwarte piet aan boord komen als we varen, want niemand mag hem zien?"

Pappa: "dat weet ik, daarom is zwarte piet zwart. In het donker zie je hem dus niet. Ik ook niet als ik aan het varen ben.

En hij komt vast met het bootje van de wasserschutz want die komen ook altijd onverwacht en het liefst in het donker je overvallen."

De kinderen zijn gerustgesteld gaan slapen en de volgende ochtend was het feest, want er zat een cadeautje in hun schoentje.

Nu zeggen de kinderen elke keer als zij hun schoentje mogen zetten: "Pap, mail je ff de sint!!"

 

een moeder

 

 

 

Oudercontactfunctionaris, vertrouwelijk,  onafhankelijk, bemiddelend en voor algemene vragen!
Ik ben telefonisch te bereiken op 06-12740348