column van groepsleiding

Vanaf nu kunt u met enige regelmaat iets lezen over het wel en wee van een groepsleiding.  

Reageren kan via de mail: j.j.klein-seine@hetkennisweb.nl

Veel leesplezier met het lezen van de column

 

Het nieuwe begin!

 

Ruim twee weken geleden zijn wij aan het nieuwe schooljaar begonnen. Zondagavond kwamen bijna alle kinderen/jongeren terug naar het internaat. En wat was het gezellig om elkaar na zo’n lange zomerperiode weer te zien en te spreken. Het was een drukte van jewelste op de groepen en in de gangen. Er werd weer met veel plezierig lawaai door de gangen gerend van het internaat. Het is overigens niet alleen leuk voor de kinderen en de jongeren om elkaar weer te zien, ook de ouders hebben elkaar weer veel te vertellen.

Maar na alle gezelligheid komt het moment van afscheid nemen en daar ziet menigeen dan ook tegen op. Vooral als de kinderen voor het eerste jaar naar het internaat gaan. Iedereen probeert flink te zijn, zowel de kinderen als de ouders, maar dat lukt niet bij iedereen. Dat geeft ook niet. Je mag best wel verdrietig zijn als je afscheid moet nemen. De kinderen staan samen met de juffen op het balkon. Sommige kinderen hebben een opstapje nodig, anderen komen er net met hun hoofdjes boven uit. En dan vindt er een ware uittocht plaats. Al toeterend en zwaaiend, verlaten de ouders in hun auto’s (sommigen zijn op de fiets) het plein van het internaat. Totdat ze helemaal uit zicht zijn, zwaaien de kinderen enthousiast de auto’s achterna. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat ze plezier hebben met elkaar. Na het afscheid nemen komt er nog een moeilijk moment en dat is het naar bed gaan. Geen pappa of mamma die je in komt stoppen, want die heb je net uit mogen zwaaien. Gelukkig begrijpen de juffen van het internaat hun verdriet en met veel zorg en liefde nemen zij de taak van pappa en mamma over. Voordat de kinderen dan ook onder hun dekbed kruipen, gaan ze nog even met elkaar naar de groep om hun eigen verhalen/belevenissen te vertellen aan de juffen en de andere kinderen. Na een wat onrustige nacht breekt de nieuwe dag aan en de eerste echte schooldag in groep 3 en voor één van de kinderen zelfs in groep 4! Wat een indrukken doen de kinderen op en wat veel nieuwe gezichten. Het is wel even wennen hoor, ook al ben je al twee keer een week wezen logeren op het internaat en heb je toen ook al de school bezocht. Het is nu menens! ’s Middags na de eerste schooldag en na wat drinken en fruit op de groep rennen bijna alle kinderen naar buiten. Heerlijk er kan weer gevoetbald worden met elkaar, de schommels zijn in trek en de fietsen komen weer tevoorschijn. Wat kunnen de kinderen zich weer uitleven. Gelukkig is het weer ons goed gezind. Er valt zo veel te ontdekken voor de nieuwe kinderen, dat ze bijna geen tijd hebben voor een goed gesprek aan de telefoon met hun ouders. Zo kreeg één van de meisjes telefoon van haar ouders, ze was net buiten aan het spelen. Toen ze haar moeder aan de telefoon had verzuchtte ze: “mam, ik was net buiten en nu moet ik naar binnen omdat jij aan de telefoon bent.” Na het gesprek rende ze weer naar buiten, maar werd gelijk terug geroepen, omdat het etenstijd was. “Wanneer moet ik dan buiten spelen”, riep ze verontwaardigd. Het nieuwe begin is niet gemakkelijk en misschien wordt het dat ook nooit voor sommige ouders en kinderen. Toch zie ik dat de kinderen tijdens hun eerste week op het internaat opgaan in hun spel/ fantasie en een soort van ontdekkingsreis afleggen, die hun ontwikkeling ten goede komt. En dat te zien maakt, dat ik er alle vertrouwen in heb, dat “onze nieuwe kinderen” zich snel thuis gaan voelen op ons internaat.

 

Anna Oldenkamp Internaat voor Schippersjeugd Prinses Margriet

 

           Lente

 

De lente is begonnen en dat is aan alles te merken. In de eerste plaats aan het mooie weer. We hebben de laatste dagen heel veel zon gehad en hebben daar met zijn allen al ontzettend van genoten. De tuin komt in bloei en ook aan de kinderen kunnen wij merken dat het lente is geworden. Ze gaan weer meer buiten spelen en hebben amper tijd om na schooltijd de juffen even gedag te zeggen, laat staan tijd voor drinken en fruit.

"Moet ik een jas aan juf?"; hoor je de kinderen steeds vaker roepen. De zon schijnt dan wel volop, maar het vriest ‘s nachts toch nog wel een graadje of 5.

 

De kinderen zijn druk doende met het bouwen van een drakendorp op het speelterrein van het internaat. Een heel dorp wordt er uit de grond gestampt. De één bouwt aan een nog ingewikkelder bouwwerk dan de ander. Er ontstaat zelfs handel in het dorp, want er zal toch ook gegeten moeten worden. Hutten moeten ingericht worden en ook daarvoor wordt het nodige van boord en groep mee naar buiten genomen. Lastig daaraan is wel, dat het ook weer mee naar binnen moet, want de kinderen houden van een opgeruimd dorp en zijn zuinig op hun spullen.

Niet iedereen wil architect of moeder van het drakendorp worden. Nee, er zijn er ook die sport hoog in het vaandel hebben. Deze jongens en meisjes leven zich uit op het sportveld. Voetballen heeft wel de hoogste prioriteit, niet alleen bij de oudere jeugd, maar ook bij de jongste kinderen leeft het voetballen. Zelfs de nieuwe kinderen, die een midweek op het internaat logeerden, voetbalden fanatiek met de anderen mee. De oudere jeugd leert de jongste kinderen de kneepjes van het voetbalspel, want er moeten, tijdens de landelijke voetbaltoernooien, wel bekers binnengehaald worden.

 

De lente is natuurlijk ook een heerlijke periode voor ons als groepsleiding. Lekker buiten in het zonnetje en de kinderen zien genieten van hun spel. Er staat een picknick tafel buiten en daar is het goed toeven als je dorst krijgt van alle inspanning. Wat is het heerlijk dat juf daar zit met drinken en wat lekkers, zodat je even bij kan tanken en je belevenissen kan delen.

Als het etenstijd is hoor je de kinderen roepen: "nu al?" Ja, nu al en gelukkig is het 's avonds alweer langer licht, zodat ze 's avonds ook nog even buiten kunnen spelen. Ik hoorde één van de ouders zeggen: "Ze genieten zo, dat ze haast geen tijd hebben om aan de telefoon te komen".

 

Op vrijdagmiddag 25 maart jl. heeft het internaat de lente ingeluid met een ‘ Lente middag' en daar meteen een open dag aangekoppeld. Zo konden nieuwe gezinnen kennis maken met het internaat in volbedrijf. De groepsleiding had allerlei activiteiten georganiseerd voor de kinderen. Terwijl de kinderen met geschminkte gezichten bezig waren met het beschilderen van vogelhuisjes, bloempotjes, schilderdoekjes, genoten de ouders van allerlei culinaire hapjes uit de keuken. De kinderen deden zich tegoed aan poffertjes en andere lekkernijen die door de koks waren klaargemaakt. Tussendoor vermaakte een groepsleider, zowel ouders als kinderen, met het modelleren van ballonnen.

De lente is ingeluid.

 

I

Het leven van een groepsleidster  

 

Sinds 1987 werk ik op een schippersinternaat.

Ik kwam daar terecht via een uitzendbureau en ging werken op een groep met kinderen tussen de 6 en 10 jaar oud. Ik had net mijn opleiding KV/JV afgerond. De eerste dag dat ik op de groep ging kijken, kreeg ik een vreemd soort contact met een jongen van een jaar of 7. Hij knipte namelijk zomaar een plukje van mijn haar af. Hij vond het helemaal geweldig en heeft dit jaren bewaard. Dit was mijn entree.

  

Ik wist al heel lang dat schippersinternaten bestonden want mijn vader was vroeger bevrachter en ik mocht wel eens mee naar zo'n binnenvaartschip. Die mensen hadden kinderen die ook op een internaat zaten. Ik snapte hier helemaal niks van als klein meisje.  

 

De groep waar ik ging werken bestond uit 20 kinderen. Jongens en meisjes door elkaar. Ze sliepen met z'n 6en op een kamer. Echt veel ruimte was er niet. 's Avonds naar bed gaan was een waar feest voor ze. Ik ben tijdens een avonddienst wel eens de verkleedkist ingedoken om een politiepet op te zetten en zo liep ik dan op de gang totdat iedereen stil was. Nu moet je niet denken dat dat lukte hoor. Die pet bracht alleen veel herrie met zich mee. Maar daar was het ook allemaal om te doen.  

 

Na een paar maanden kwam de zomervakantie en stopte mijn werk. Het was niet zeker of ik terug kon komen omdat ik slechts invalwerk deed. Na de vakantie werd ik gebeld en kon ik in de wasserij van het internaat gaan werken. Dit leek me niet verkeerd want de kinderen zou ik dan ook gewoon blijven zien. En de werksfeer sprak me erg aan. Na ongeveer 3 maanden memory spelen met de genaamde sokken kwam er een vacature op dezelfde groep waar ik was begonnen. Ik zei volmondig JA!  

 

Dat was het begin van een leuke tijd op een internaat met ongeveer 130 kinderen. Als ik terug kijk, zie ik dat er heel veel is veranderd in al die jaren.  

 

Het gebouw was in 1984 nieuw gebouwd en zag er vrij kaal uit. Op de groepen was het niet anders. De muren waren grijs en de meubels zouden door de uitstekende kwaliteit zelfs met 20 kinderen nooit kapot gaan. Of de bank lekker zat, had nog niemand zich afgevraagd. En of de kast mooi was...? Er moest wat kleur komen vond ik. En er kwam kleur. Zowel in de groepen als in het centrale deel van het gebouw. Langzamerhand gingen we de onverwoestbare meubels vervangen door o.a. een comfortabele gekregen zitbank die ik zelf ging bekleden omdat we niet veel geld te besteden hadden voor dat soort dingen. De muren werden geschilderd in frisse kinderkleuren en zo werd het stukje bij beetje een kleurrijk geheel.   Omdat er best veel kinderen waren, werden eens per maand speciale themamiddagen georganiseerd. Als we b.v. een Spaanse middag hadden, deden we Spaanse spelletjes, dansten we op Spaanse liedjes en aten we een Spaans menu. Het internaat werd dan met allerlei versiersels omgetoverd tot dat land.  

 

In de weekenden ging niet iedereen naar boord en gemiddeld bleven er zo'n 15 kinderen per weekend over. Ik herinner me een weekend met veel kinderen en ik werkte met nog een zeer creatieve collega. We besloten een film te gaan maken. Vrijdag werd het script gemaakt door de kinderen met onze hulp en zaterdag gingen we naar de carnavalswinkel om attributen te halen. Zowel groot als klein, iedereen deed er aan mee. Zaterdagmiddag en avond hebben we de opnames gedaan en het resultaat mocht er zijn.

Wat waren de kinderen trots op zichzelf.